christiaan hof

Er komt een woord herhaaldelijk langs in het verhaal van Christiaan Hof. Het is een belangrijk woord, omdat het er steeds was wanneer nodig: Magic.

Het is wat hij voelde toen hij voor het eerst teksten in het Nederlands begon te schrijven, ondanks al zijn ervaring in de muziek (er liggen twee gouden en een platina plaat waar hij aan meewerkte in zijn huis).
Het is wat hij voelde toen hij in de studio in Londen – in een hoek stond nog een doos die de vorige band die er had opgenomen was vergeten, hun naam er op: U2 - in een paar dagen de twaalf nummers van zijn debuut Ze Vangt Me opnam met een groot deel van de band van zijn held David Gray. Waarom die band? Omdat ze de sound hebben die Hof wilde.
Magic. Het was wat hij voelde toen hij samen begon te werken met producer Attie Bauw, de enige Nederlandse producer ooit die is genomineerd voor twee Grammy Awards. Dat die het moest worden bij zijn debuut, wist Christiaan toen ze bij hun eerste ontmoeting een hoog oplopende discussie hadden over iets dat ze beiden inmiddels alweer zijn vergeten, maar het punt was: Christiaan wilde iemand die hem tegensprak.

En het was wat hij voelde toen hij met zijn band begon te repeteren voor hun shows. Hij had ze namelijk al aangenomen, zonder ooit samen te spelen. Op basis waarvan? Een gesprek. Ervaren rotten, met al een cv van een paar a4\'tjes? Nee, wilde hij niet. Jonge honden wilde hij om zich heen, jongens als hij: gretig en enthousiast.

Liedjes, die heeft hij te vertellen.
En die liedjes gaan geregeld over drang naar werkelijke vrijheid (Op de Vlucht), over gezondheid en ziekte (Dit lichaam luistert niet), over zijn land (De Lage Landen) en over de liefde, elk onderdeel daarvan. Een berg roze brillen, de liefdesliedjes op dit album? Allerminst. “Met wie raakt een ruzie je echt? Met je geliefde. Dus ook als ik zing over een conflict, zing ik indirect over de liefde.”

We kennen wel al de Christiaan Hof die voor anderen schreef, van Kinderen voor Kinderen tot Jim en Bastiaan Ragas – die overigens allemaal van Hofs liedje het titelnummer van hun album maakten. We kennen ook al de Christiaan Hof die zong in de band van Alain Clark.  En we kennen de producer Christiaan Hof, die samen met diezelfde Clark (onder de naam The Result) onder meer het gouden debuut van Boris produceerde, het tweede album van Jim, en het debuutalbum van Men2B, met daarop hun nummer 1-hit Bigger that that.  Hij leerde er veel van, die jaren studiowerk. Dat hij niet kan mixen, bijvoorbeeld. Ook belangrijk: weten wat je niét kunt. En hij leerde vooral dat hij de man is van het liedje, en van het geluid van dat liedje.

Een muzikantenhart klopte er in dat schrijvers- en producerslijf, al jaren. Zijn ouders kunnen nog steeds tot in detail vertellen hoe hij als kind na de pianoles van zijn zus achter de piano klom en alles naspeelde. Die piano werd later om praktische redenen (antikraak: probeer maar eens snel te verhuizen met een piano) een gitaar. En daarop schreef hij ze, zijn liedjes als Op de Vlucht en zijn eerste single Alleen is Maar Alleen, met die geweldige clip.
Hij wilde meer dan de radio opzetten en Nederlandstalige muziek horen die hem net zo raakt als destijds bijvoorbeeld Margherita van Marco Borsato en Dansen aan Zee van BLØF. Liedjes waar je naar luistert omdat je niet anders kunt, en die voor een paar minuten de rest van de wereld stop zetten. Hij wilde ze zélf schrijven en zingen, die liedjes. “Die je recht in het hart raken, met een zin erin die je bij blijft.”

Foto: Mark Uyl.